Het woord moeten past hier niet
Uitvaartverzorger aan het woord | Marjolein
Twaalf jaar lang verzorgde Marjolein overledenen, naast haar vaste baan. Het werk liet haar niet los, en sinds augustus is ze uitvaartverzorger bij Jobse-Overtoom Uitvaartverzorging. Een gesprek over durven springen, families de ruimte geven en genieten van de kleine dingen.
Wie Marjolein hoort praten, hoort een vrouw die zich helemaal thuis voelt in Zeeland, al klinkt er nog altijd een klein, zacht Rotterdams accent door. Ze was elf toen ze met haar ouders naar Goes verhuisde, omdat haar vader daar werk had gevonden. Later woonde ze een tijd in Middelburg, maar uiteindelijk trok Goes haar weer terug. “Dat is toch echt mijn stad. Er hangt een bepaald soort rust.”
Nu of nooit
Haar weg naar het uitvaartvak was er een van lange adem. Al die jaren combineerde ze het verzorgen van overledenen met een drukke baan waarin ze leiding gaf. Langzaam groeide de wens om uitvaartverzorger te worden, al leek dat lange tijd niet voor haar weggelegd. “Op een gegeven moment had ik me er eigenlijk bij neergelegd.” Maar het bleef kriebelen. Toen bij Jobse-Overtoom een vacature voorbijkwam, hoefde ze niet lang na te denken. “Ik dacht: dit is nu of nooit.” Ze solliciteerde, kwam door alle rondes heen en zit nu, een paar maanden later, helemaal op haar plek. “Ik ben zo blij dat ik die stap heb gezet. Ik ben in een heel fijn team terechtgekomen, waar ik me meteen geaccepteerd voelde.”
Geen standaard, wel ruimte
Wat ze het mooiste vindt aan haar werk? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Dat je een familie een mooi, persoonlijk, warm en waardig afscheid kunt geven.” Persoonlijk betekent voor haar niet per se groots. Ze merkt dat veel families denken dat een uitvaart op een bepaalde manier móét. “Pas nog vroeg een familie me wat standaard is. Maar standaard bestaat eigenlijk niet. Het gaat erom hoe je het zelf wilt invullen, en iedereen krijgt daar de ruimte voor. Je kunt het zo gek niet bedenken, alles is mogelijk. Het woord moeten past hier gewoon niet.”
Vaak spelen de wensen van de overledene zelf een grote rol, en dat raakt haar. Ze ziet hoeveel rust het geeft als er vooraf iets is besproken of vastgelegd. Families die niet weten of hun dierbare begraven of gecremeerd wilde worden, staan ineens voor een berg keuzes. “Als er wél over gepraat is, houden mensen zich daar bijna altijd aan. Dat vind ik heel mooi en respectvol.” Haar eigen mening houdt ze daarbij bewust voor zich. “Die telt eigenlijk niet. Het gaat erom hoe zij het graag zien.”
Op haar eigen manier
In haar eerste weken liep Marjolein mee met haar nieuwe collega’s. Ze keek, luisterde en nam veel in zich op. Toch wil ze vooral zichzelf blijven. “Ik neem van iedereen iets mee, en daar maak ik mijn eigen manier van werken van. Ik ben gewoon Marjolein.”
Wat families van haar mogen verwachten? Openheid, eerlijkheid en oprechtheid, zegt ze. Ze vertelt over een gesprek bij een familie, met acht mensen aan tafel. “Ik heb alles op mijn eigen manier uitgelegd, rustig en duidelijk. Pas aan het eind vertelde ik dat ik hier sinds augustus werk. Ze keken me allemaal aan van: dat meen je niet.” Ook het vertrouwen dat Herma haar vanaf het begin geeft, doet haar goed.
Als het dichtbij komt
Hoewel ze er nog maar kort werkt, blijven sommige afscheiden haar bij. Zoals dat van een gezin dat met z’n drieën naar Zeeland kwam, maar niet met z’n drieën naar huis ging. Of dat van een man van haar eigen leeftijd. “Dan besef je: dit had ik zelf ook kunnen zijn. Dat komt heel dichtbij.” Mee naar huis neemt ze het niet, maar ze kijkt wel anders naar het leven. “Je gaat meer genieten. Mooie dingen halen uit kleine dingen, en dat kan heel simpel zijn. Laatst nam ik een dag vrij en zat ik met een vriendin op een terras, met een kop koffie. Heerlijk.”
Zonsondergang boven de akkers
Haar rustpunt vindt ze thuis. Al zes jaar woont ze in een rijtjeshuis met een tuin die uitkijkt over de akkers. Daar is, op voorstel van Herma, ook haar foto voor de website gemaakt. “Hier vind ik mijn rust. ’s Avonds geniet ik van het uitzicht en van de zon die ondergaat.” Ze leest graag een boek, gaat naar het strand en maakt graag nieuwe herinneringen met haar twee volwassen dochters. Reizen staat hoog op haar lijstje. “Er is nog zoveel moois te zien.”
Dankbaar
Als een familie later terugdenkt aan het afscheid dat zij begeleidde, hoopt Marjolein dat ze er een warm en tevreden gevoel aan overhouden. “Als iemand na afloop zegt: Marjolein, dit was mooi, dan ben ik al tevreden. Dan ben ik blij voor die mensen.” Zelf voelt ze vooral één ding. “Dankbaarheid. Dat ik dit werk mag doen.”


